Ben en Gus, de één boer en de ander kaderlid, zijn buren in een klein gehucht, maar ze kunnen elkaar niet horen of zien. Bovendien is geen van beiden tevreden met hun leven. Een samenloop van omstandigheden leidt tot een vechtpartij en een ongeluk met een landbouwmachine. In het ziekenhuis blijkt dat ze beiden onder hun middel verlamd zijn en de rest van hun leven in een rolstoel zullen doorbrengen. Ze verwerpen de mogelijkheid tot zelfmoord en ondernemen in plaats daarvan een vreemde reis naar Finland, om de fabrikant te zoeken van het landbouwwerktuig dat hun handicap veroorzaakte. Tijdens hun reis veranderen de verhoudingen tussen de twee kemphanen en geleidelijk gaan ze de wereld anders bekijken.
'Aaltra', een glorieuze roadmovie voor rolstoelgebruikers, is zwarte humor in Waalse stijl.
Dit speelfilmdebuut van Benoît Delépine en Gustave Kervern is consequent en oneerbiedig, droogkomisch en innemend. Ze draaiden de film in schitterend zwart-wit cinemascope, waardoor de diverse landschappen optimaal tot hun recht komen. De regisseurs nemen zelf ook op stoïcijnse wijze de hoofdrollen voor hun rekening. Daarnaast strikten zij een heel behoorlijke cast van cameo's, waaronder een handvol beroemde Belgen en een bekende Finse regisseur.

'Zwart-wit en scope, koel en fraai beheerst door cameramannen Hugues Poulain en Jackson Elizondo: het zijn de juiste keuzes voor dit fraai venijn dat komaf maakt met de 'gehandicaptenfilm'. J.S.-Focus Knack 23/06/2004

'Het verfrissende aan deze films is dat de twee gehandicapten bepaald geen heiligen zijn: ze profiteren soms van hun weldoeners en bestelen hen zelfs, met vaak uiterst komisch gevolg.' Steven De Foer- De Standaard 24/04/2004

Uit een interview met De Standaard - 23/06/2004 - p. 10,11
Hoe hebben jullie de beroemde Finse regisseur Aki Kaurismaki als acteur in jullie film gekregen?Delépine: We hebben hem sluw benaderd, via zijn Franse vertaalster die in Parijs naast mij woont. Kervern: Zij heeft een synopsis van twee bladzijden vertaald in het Fins en aan hem doorgegeven. Weken later kregen we een telefoontje van zijn secretaresse om te zeggen dat hij het kostbeu was, al die vragen om naar festivals te komen of reclame te maken of een rolletje te spelen in andermans films. 'Aki heeft wel honderd voorstellen', zei ze. Morgen leest hij ze allemaal, en morgenavond beslist hij of hij er nog iets van aanneemt. 's Anderendaags wees hij alles boos af, behalve ons voorstel.